กลอนวันแม่
ฟ้าสีคราม อร่ามฟ้า ราตรีลับ
สุริยัน ขันขยับ จากหลับใหล
พสุธา เรื่องรอง ผ่องอำไพ
ลูกเติบใหญ่ ด้วยมารดร ทอนชีวา
เจ็ดแผ่นดิน ทั่วเขตขันธ์ พลันสดับ
เจ็ดแผ่นฟ้า จงขานกับ รับคำข้า
สัตว์น้อยใหญ่ ใกล้มนุษย์ สุดเทวา
รับวาจา ปัญญาพล ล้นพ้นใจ
มารดานี้ ห่วงลูกน้อย เฝ้าคอยรัก
เฝ้าฟูมฟัก ดูแลบุตร สุดสดใส
ตัวแม่นี้ เฝ้าคะนึง ถึงห่างไกล
ไปที่ใด ฤทัยห่วง ดวงกมล
ลูกเติบโต ตั้งไข่เดิน เกินปิติ
ดั่งไม้ผลิ แตกยอด ลอดเปลือกผล
ดวงใจแม่ นับวัน พลันกังวล
อยากให้ลูก โตเป็นคน พ้นอบาย
เฝ้าพร่ำสอน สั่งสม บ่มนิสัย
จนเข้าวัย คบคิด มิตรสหาย
เมื่อลูกผิด ต้องตีลูก ลูกเจ็บกาย
ใจสลาย เมื่อแม่เห็น เป็นรอบแดง
ยามแม่ตี ลูกเจ็บ แม่เจ็บกว่า
เหมือนอุรา แม่ร้าวกล่ำ ช้ำแขนง
ยามลูกเหนื่อย แม่แสนเหนื่อย แม่หมดแรง
แม่ต้องแฝง แสร้งมิบ่น ทนเรื่อยมา
ยามลูกหิว แม่ก็หิว กว่าลูกนัก
โถลูกรัก แม่หักใจ ให้ลูกหนา
ยามลูกสุข แม่แสนสุข สุขอุรา
แต่ลูกยา ไม่เห็นแม่ แม้เพียงเงา
ตั้งแต่เกิด ลูกทำผิด จิตต่ำช้า
คงเพราะว่า ลูกแสนโฉด โปรดสิ่งเขลา
เพราะรักลูก แม่อภัย แม้นหนักเบา
แม่มิเอา ผิดโทษ หรือโกรธนาน
ณ บัดนี้ ขอพระศรี รัตน
แลเทวะ นพทิศ ทั่วสถาน
มาประจักษ์ จงเห็น เป็นพยาน
ขอกราบกราน มารดา ฟ้าพนม
เนื่องในโอกาศวันแม่แห่งชาติ 12 สิงหาคม 2550
นายปัญญาพล วิสุทธิไกรสีห์
สุดท้ายนี้ อยากจะบอกว่า " รักแม่ที่สุดในโลก " !!!!!!!!!!
แต่งเองนะแหะๆ ไม่ค่อยดีเท่าไร อ่านแล้วเม้นด้วยละกันนะ ^ ^
